نفوذ را انکار نکنید؛ قانون را به دعوای جناحی نکشید

فصل سیاست - عضو هیأت‌رئیسه مجلس در یادداشتی با عنوان «نفوذ را انکار نکنید؛ قانون را به دعوای جناحی نکشید» به اظهارات و انتقادهای مطرح‌شده درباره طرح مقابله با نفوذ واکنش نشان داد و نوشت: کشور از نفوذ آسیب دیده است و نباید این واقعیت را پشت تعارفات سیاسی پنهان کرد؛ اصل مقابله با نفوذ باید حفظ شود، اما جزئیات و ابهامات متن باید در فرآیندی کارشناسی و با مشارکت دولت، مجلس و جامعه دانشگاهی اصلاح شود.

به گزارش فصل سیاست فرشاد ابراهیم پور عضو هیأت‌رئیسه مجلس شورای اسلامی و عضو کمیسیون آموزش، در یادداشتی به اظهارات و انتقادهای مطرح‌شده درباره طرح مقابله با نفوذ واکنش نشان داد و نوشت: کشور از نفوذ آسیب دیده و نباید این واقعیت را پشت تعارفات سیاسی پنهان کرد؛ اصل مقابله با نفوذ باید حفظ شود اما جزئیات و ابهامات متن در فرآیندی کارشناسی و با مشارکت دولت، مجلس و جامعه دانشگاهی قابل اصلاح است.
متن یادداشت عضو هیأت رئیسه مجلس به شرح ذیل است:
"بسمه تعالی"
کشور ضربه خورده است. این واقعیت را نباید پشت تعارف سیاسی پنهان کرد. وقتی ترور دانشمند و فرمانده، رخنه در لایه‌های حساس، و جنگ ادراکی از بیرون به مسئله امنیت ملی تبدیل می‌شود، دیگر نمی‌توان پرسید «آیا باید با نفوذ بیگانه مقابله کرد؟» این سؤال، از جنس تردید در اصل حاکمیت است. سؤال درست این است که چگونه دقیق مقابله کنیم، نه اینکه اصل موضوع را انکار کنیم یا آن را به میدان تسویه‌حساب سیاسی بکشانیم.
هر دولت مستقلی در این میدان قانون دارد؛ آمریکا از سال 1938 با قانون ثبت عوامل خارجی، فعالیت سیاسی به‌ نمایندگی از دولت بیگانه را شفاف کرده است. استرالیا سازوکار شفافیت نفوذ خارجی دارد. بریتانیا از 2025 طرح ثبت نفوذ خارجی را اجرا کرده و برای فضای دانشگاه هم ضابطه نوشته است. چین فعالیت نهاد خارجی را بی‌حساب رها نکرده است. پس اصل قانون‌گذاری در برابر نفوذ، نه افراط است و نه بدعت؛ اعمال حاکمیت است.
علم پشت خاکریز امنیت می‌ایستد، نه روبه‌روی آن. استاد و پژوهشگر بهتر از هر کس می‌داند همکاری علمی یعنی مقاله، آزمایش، بورسیه، کنفرانس و تبادل داده. همان استاد بهتر از هر کس می‌داند اگر پوشش «پژوهش» و «فرصت مطالعاتی» بی‌ضابطه بماند، می‌تواند مسیر نفوذ شود. انکار این واقعیت، ساده‌لوحی است. تبدیل هر ارتباط علمی به اتهام هم خسارت به کشور است.
بنابراین خط درست این است: اصل طرح درست است. جزئیات باید در اتاق کارشناسی چکش بخورد، نه در فضای دوقطبی. اگر ماده‌ای مبهم است، اگر تعریف فعالیت علمی باید دقیق‌تر شود، اگر باید میان جاسوسی و مقاله مشترک خط روشن کشید، اگر سازوکار ثبت باید روان، شفاف و قابل‌اجرا باشد، جای این بحث کمیسیون، صحن و نشست مشترک دولت، مجلس و دانشگاه است. جای آن برچسب‌زنی و دوقطبی‌سازی نیست.
به منتقدان محترم، به‌ویژه همکاران دانشگاهی، باید گفت دیدگاه‌تان را بنویسید و به نماینده بدهید. ماده به ماده ایراد بگیرید. جایگزین پیشنهاد کنید. این حق شما و خدمت به قانون است. اما تبدیل یک مسئله امنیت ملی به دوگانه «ما یا آن‌ها» همان چیزی است که طراح نفوذ می‌خواهد: جامعه علمی را از حاکمیت جدا کند و متن را پیش از اصلاح، بی‌اعتبار سازد.
یک خط بیشتر وجود ندارد:
امنیت ملی بدون علم، پوسته توخالی است.
علم بدون مرز امنیت، میدان بی‌دروازه است.
اصل مقابله با نفوذ باید حفظ شود. ایراد متن هم باید در همین مجلس، کارشناسی اصلاح شود. نه عقب‌نشینی از اصل، نه تقدس‌بخشی به پیش‌نویس.کشور را باید نگه داشت؛ با قانون دقیق، نه با جنجال./ 
پایان پیام